رضایت واقعی از زندگی ناشی از احساس عدالت است و نه صرفاً افزایش رفاه مادی.
وقتی افراد احساس می کنند که به طور عادلانه با آنها رفتار می شود و فرصت های برابر دارند، احتمال بیشتری دارد که از زندگی خود راضی باشند، حتی اگر از نظر مالی در وضعیت عالی نباشند.
بی عدالتی می تواند منجر به نارضایتی عمیق و احساس محرومیت شود، حتی در جوامعی که سطح رفاه بالایی دارند.
عدالت اجتماعی شامل توزیع عادلانه منابع، فرصت ها و قدرت در جامعه است.
احساس عدالت به اعتماد اجتماعی، انسجام و مشارکت مدنی کمک می کند، که همگی برای یک جامعه سالم و راضی ضروری هستند.
احساس بیعدالتی و تبعیض، مانند بذری است که در خاک نارضایتی کاشته میشود و ریشههای عمیقی در روان افراد و ساختار جامعه میدواند.
بیعدالتی: زخمی بر پیکره اعتماد
بیعدالتی به اشکال گوناگونی بروز میکند: از توزیع نابرابر ثروت و فرصتها گرفته تا اعمال سلیقهای قانون و عدم دسترسی برابر به خدمات اساسی. وقتی فردی شاهد یا قربانی بیعدالتی میشود، احساس میکند که حقوق اساسی او نادیده گرفته شده و صدایش شنیده نمیشود. این تجربه، نه تنها خشم و سرخوردگی را به همراه دارد، بلکه اعتماد او به سیستم، نهادها و حتی افراد دیگر را نیز متزلزل میکند.
تصور کنید فردی با شایستگی و تلاش فراوان، به دلیل وابستگیهای قومی یا مذهبی از یک فرصت شغلی محروم میشود. یا در نظر بگیرید جامعهای که در آن گروهی خاص به منابع و امکانات بیشتری دسترسی دارند، در حالی که اکثریت دیگر برای تأمین نیازهای اولیه خود با دشواری روبرو هستند. در چنین شرایطی، چگونه میتوان انتظار رضایت داشت؟ بیعدالتی، حس تعلق و همبستگی اجتماعی را از بین میبرد و افراد را در لاک دفاعی خود فرو میبرد. آنها احساس میکنند که در یک میدان نابرابر به بازی گرفته شدهاند و تلاششان به نتیجه مطلوب نمیرسد
در جوامعی که در آنها بیعدالتی و تبعیض نهادینه شدهاند، اعتماد عمومی به شدت کاهش مییابد. افراد احساس میکنند که نمیتوانند به دولت، قانون یا حتی یکدیگر اعتماد کنند. این فقدان اعتماد، انسجام اجتماعی را تضعیف میکند و مانع از همکاری و پیشرفت میشود. در چنین فضایی، حتی اگر سطح رفاه نسبتاً بالایی وجود داشته باشد، باز هم رضایت واقعی به دست نخواهد آمد، زیرا احساس بیارزشی و نادیده گرفته شدن، شیرینی دستاوردها را تلخ میکند.
نتیجهگیری
رضایت واقعی و پایدار، ریشه در عدالت دارد. بیعدالتی و تبعیض، موانعی جدی بر سر راه رسیدن به یک جامعه راضی و خرسند هستند. برای افزایش رضایت در جامعه، لازم است که با تمام اشکال بیعدالتی و تبعیض مبارزه شود و تلاش شود تا یک سیستم عادلانه و فراگیر ایجاد گردد که در آن همه افراد، بدون در نظر گرفتن پیشینه یا ویژگیهایشان، از فرصتهای برابر برخوردار باشند و احساس کنند که به آنها احترام گذاشته میشود و صدایشان شنیده میشود. در غیر این صورت، بذرهای نارضایتی همچنان کاشته خواهند شد و جامعه از آرامش و پیشرفت واقعی دور خواهد ماند.
واهب 
بیان دیدگاه