نیازهای بنیادی انسانها، از جمله خوراک، یکی از اساسیترین جنبههای زندگی بشر به شمار میرود. این نیازها نهتنها بر بقای فردی و اجتماعی انسانها تأثیر میگذارند بلکه بهطور مستقیم با منابع طبیعی، بهویژه آب، خاک و انرژی، ارتباط دارند. با توجه به محدودیتهای این منابع در جهان، برنامهریزی برای تولید محصولات کشاورزی باید بهگونهای باشد که همزمان با تأمین نیازهای اساسی انسانها، عدالت و پایداری در بهرهبرداری از منابع طبیعی را نیز تضمین کند. برنامهریزی کشاورزی بر اساس نیازهای بنیادی انسانها و ضرورت عدالت محوری در این فرایند خواهد بود
اهمیت تولید محصولات کشاورزی بر اساس نیازهای بنیادی انسانها تولید محصولات کشاورزی باید با توجه به نیازهای اساسی بشر تنظیم شود. در دنیای امروز، بیش از ۸۰۰ میلیون نفر در سراسر جهان با مشکل گرسنگی مواجه هستند و این در حالی است که بیش از یک سوم به تولیدات کشاورزی محصولات غیر ضرور پرداخته و یا با سو مدیریت در داشت و برداشت و توزیع بخشی از محصولات به هدر میرود این مسئله نشان میدهد که لازم است تولید محصولات کشاورزی بهگونهای سازماندهی شود که اولویتها بر اساس نیازهای غذایی انسانی چون غلات ، پروتئین های گیاهی ، حیوانی ، سبزیجات و مشابه مشخص و تامین شود.
محدودیتهای منابع طبیعی و چالشهای تولید یکی از مهمترین چالشهایی که تولید کشاورزی در جهان با آن مواجه است، محدودیت منابع طبیعی مانند آب و خاک است. آب بهعنوان مهمترین عامل رشد محصولات کشاورزی در بسیاری از مناطق جهان محدود است. بر اساس گزارش سازمان ملل، در بسیاری از کشورهای خشک و نیمهخشک، کمبود آب به معضلی جدی تبدیل شده است.
همچنین، فرسایش خاک، آلودگی منابع آبی و تغییرات اقلیمی، تولید کشاورزی را تحت فشار قرار دادهاند. بنابراین، برنامهریزی برای تولید محصولات کشاورزی باید بر استفاده بهینه از منابع آب و خاک محدود تأکید داشته باشد.
نقش سیاستگذاری و همکاریهای بینالمللی یکی از جنبههای مهم برنامهریزی کشاورزی، نیاز به سیاستگذاری مناسب در سطح ملی و بینالمللی است. همکاریهای بینالمللی میتواند به توزیع بهتر منابع، فناوریها و دانش فنی کمک کند. کشورهای پیشرفته میتوانند با انتقال فناوریهای نوین کشاورزی به کشورهای در حال توسعه، به کاهش شکافهای موجود در تولید و دسترسی به محصولات کشاورزی مورد نیاز بنیادی کمک کنند.
نتیجهگیری برنامهریزی تولید محصولات کشاورزی باید با توجه به نیازهای بنیادی انسانها و محدودیتهای منابع طبیعی انجام شود. و اجازه داده نشود محصولاتی زیر کشت برود که صرفاً نگاه سودآوری بیشتر داشته باشد ، این برنامهریزی باید بر مبنای اصول عدالت اجتماعی و اقتصادی و پایداری زیستمحیطی قرار گیرد.
همکاریهای بینالمللی و سیاستگذاریهای درست میتواند به تحقق این اهداف کمک کند و از بروز بحرانهای بزرگ در تأمین غذا جلوگیری کند.
واهب 
بیان دیدگاه