از مدتها پیش سمت و سوی آمار کار و خویش فرمایی سنتی در عصر فناوری و تکنولوژی روند کاهشی را شروع کرده و با ورود به دوره هوش مصنوعی این کاهش سرعت مضاعف و چند برابری را آغاز میکند.
چه راهکارهای فردی و اجتماعی از کاهش کار و اشتغال و غیر اقتصادی شدن خویش فرمایی و عدم دسترسی به درآمد و پرداخت هزینههای زندگی را میشود تامین کرد و با چه اندیشه و رفتاری میتوان بر آن برنامه ریزی کرد؟
پاسخ به این ابهامات ضرورت پژوهش جامع و کامل است ، تا نظام اقتصادی و اجتماعی به شرایط بحرانی و ناتوانی مدیریت در فاصله زمانی نچندان دور و بطور ناگهانی گرفتار نشوند .
سرعت و شتاب ورود تکنولوژی و هوش مصنوعی به تمام رفتارهای زندگی انسانی بدون هرگونه مانعی در حرکت است و در مسیر حرکت خود بسیاری از مشاغل و کارهای خویش فرمایی را ناخواسته می بلعد و زندگی انسانی را دچار آشفتگی و سرگردانی مینماید .
مدیریت ها کلان با برآوردها کوتاه، میان و بلند مدت تصویر شفافی را هر چند با ضریب خطا بالا در نظر گرفته و به اندیشه آن به پردازند و چگونگی نقش نیروی کار در فضای هوش مصنوعی ترسیم نموده تا افراد در اشتغال امروزه و افراد جدید آماده به کار برآوردی از زندگی نرمال خود در آینده را با کمترین تشویش و استرس برنامه ریزی و ادامه حیات بدهند .
واهب 
بیان دیدگاه