برنامههای زیادی در چند دهه گذشته به اشکالی فراهم و پی ریزی می شده و در این برنامه ریزی ها گروهی از طبقات متوسط و پایین جامعه موفق می شدند با پس انداز محدود خود به خانه دار شدن دسترسی پیدا می کردند .
رفتار سنتی خانه دار شدن در گذشته دورتر ، عمومآ با خرید زمین و آن هم با کمترین موانع حقوقی که دسترسی آن در زمان خود آنچنان دور از توانایی خانواده ها نبود آغاز میشد و با ساخت تدریجی و کمک اعضای خانواده و بعضاً کمک اقوام نزدیک و در انتها در صورت موفقیت اخذ وام اندک از بانک به نتیجه رسیده و ساکن میشدند .
بسیاری از خانوادههای کم بضاعت ، همین که سقف خانه زده میشد و امکان اولیه سکونت فراهم میگردید ، سکونت در خانه نیمه ساخته را آغاز کرده و به تدریج با توجه به وضعیت مالی الباقی ساخت خانه را ادامه میدادند .
این نحوه و سنت خانه دار شدن سال ها سال ادامه داشت و نسبتا آرامش نسبی نیز در اساسی ترین هزینه زندگی را تامین و مرتفع میکردند .
امروزه چنانچه در طرح نهضت ملی مسکن ، به این تجربه ارزنده توجه خاص شده و با نگاه بازسازی شده صحنه گذشته و رفع بعضی عیوب بازنگری شود با توجه به تخصیص زمین رایگان تحول بزرگی در به نتیجه رسیدن ساخت مسکن برای متقاضیان مسکن فراهم میشود .
توسعه زمین شهری و روستایی طبق مصوبه های قانونی در تامین و پشتیبانی این مولفه کاملا بستر آن را آماده کرده است و با کمی اراده و جسارت جدا از تعارض منافع ، میشود هرگونه نگرانی و گره دسترسی به مسکن نسبتاً مناسب برای طبقه ای که سالها در انتظار خانه دار شدن است را باز کرد.
واهب 
بیان دیدگاه