بی نظمی نما های ساختمانی در هر شهری نشان از کمرنگی مدیریت شهری و شهرداری آن شهر میتوان عنوان کرد.
ماده ۱۰۰ قانون شهرداریها ، بازو نظارتی در اجرای صحیح پروانه های شهرداریها برای ساخت و ساز ساختمانی است .
چنانچه از ظرفیت این قانون در شهرداریها بخوبی استفاده شود فضای شهری از زیبایی و انظباط خاصی بهره مند میشود .
هزینه های شهری پایدار ، در غالب شهر ها در دیگر کشورها از محل تامین مالی مالکین ساختمان ها بر پایه در صدی از ارزش روز ملک و ساختمان ، سالانه محاسبه و بطور ماهانه دریافت میشود .
به نظر میرسد از چند دهه گذشته بیشترین منبع درآمدی شهرداریها متکی به فروش تراکم و اخذ جرایم ، از عدول مقرارت ماده ۱۰۰ است.
مادامیکه این رفتار تغییر بنیادی پیدا نکند ، انتظار اصلاح فضای شهری متناسب با برنامهریزی شهری قابل برآورد و پیش بینی نخواهد بود .
شهروندان بایستی بر این باور باشند برای داشتن فضای شهری زیبا با استانداردهای متعارف لازم است به تناسب در هزینه شهری مشارکت کنند .
تکیه به درآمد های حاصل از فروش تراکم و درآمد های ناشی از جرایم تخلف از ماده صد ، به بی انظباطی شهری دامن زده و در ادامه ساکنان آن شهر محروم از فضای مورد انتظار شهری خواهند بود .
واهب 
بیان دیدگاه