آموزش عالی بطور سنتی در بخش دولتی و خصوصی از سالها دور در کشور جاری است . در این روش در بخش دولتی دانشجویان از پرداخت شهریه معاف هستند و هزینه دانشگاه از طریق بودجه عمومی تامین میشود و در مقابل در دانشگاه های غیر دولتی و یا خصوصی هزینه دانشگاه از طریق دریافت شهریه از سوی دانشجویان تامین و پرداخت میگردد .
ادامه این رفتار که از سالها دور انجام میگیرد به نظر میرسد از عدالت محوری فاصله دارد و بستر تبعیض را در جامعه علمی افزایش میدهد .
با تأسیس مدارس غیر انتفاعی و طبقه بندی شدن آموزش ، تعداد دانشجو از طبقه پر درآمد جامعه ، فرصت بیشتری پیدا کردند به دانشگاه های دولتی ورود پیدا کنند و از مزایای رایگان این دانشگاه ها بهرمند شوند .
در جوامع دیگر عمومآ از کلیه دانشجویان چه در دانشگاه های دولتی و غیره شهریه دریافت میشود و ضرورتی ندارد دانشگاه ها از بودجه عمومی برای آموزش عالی ، بودجه دریافت کنند.
غالب دانشجویان برای تأمین شهریه دانشگاه از تسهیلات وام دانشجویی بلند مدت بهرمند میشوند و باز پرداخت آن پس از فارغ تحصیل شدن از دانشگاه و شروع اشتغال اقدام میکنند.
با این نوع اقدام ضمن عدم وابستگی آموزش عالی به بودجه عمومی ، بستر هرگونه تبعیض میان دانشجویان در هر دانشگاه و هر رده علمی قطع میگردد.
بودجه عمومی در آموزش عالی در بخش تحقق و پژوهش بطور عمومی اختصاص مییابد .
واهب 
بیان دیدگاه