ضریب نسبت مالیات به تولید ناخالص ملی در کشور عدد کمی در میان بسیاری از کشورها است .
فروش نفت و مصرف آن در بودجه جاری میتواند بخشی از دلیل کاهش این ضریب باشد .
با کاهش فروش نفت و نبود منابع پایدار برای تامین بودجه کشور ، نظام مالیاتی به فکر بهرهبرداری از اختیارات قانونی ، که قانونگذار از سالها دور در اختیار داده بود شروع به برنامه ریزی و شناسایی مودیان مالیاتی با ابزارهای هوشمندانه کرد .
سرعت برنامه ریزی و اقدام به شناسایی مودیان جدید با ابزارهای نوین ، تغییر ریل جدیدی در میزان وصول مالیات گردید .
این تغییر ریل عمومآ سمت و سوی خود را به طرف اشخاص حقیقی و حقوقی نشانه گرفت که از سالها دور فاقد هرگونه پرونده مالیاتی بودند.
بنا به اظهار و اطلاع رسانی ، تعداد حدود سه میلیون مودی جدید با هوشمند سازی اضافه شده است که به ردیف تعداد مودیان قبلی نزدیک است .
با چنین برنامه شفاف و هوشمند جدید به اجرای قانون مالیات ها که سالها توان بهرهبرداری از آن کمرنگ و یا به بهانههای عدم دسترسی به اطلاعات درآمدی کند بود سرعت گرفته شده و نشان میدهد برآورد درآمد مالیاتی بیش از آن مقداری است در بودجه پیش بینی میشود قابل دسترسی است .
چنانچه از ظرفیت قانونی مالیات بر درآمد با کیفیت کافی و پیگری موارد مرور زمان ماده ۱۵۷ و استفاده از ماده ۱۶۳ در تسریع وصول مالیات اقدامات موازی بعمل آید ، عقب افتادگی نسبت ضریب مالیات به تولید ناخالص ملی تا حدودی جبران میشود .
مالیات بر درآمد جدا از منبع درآمدی آن ، نوعی تنظیم گری در روابط اقتصادی ، کاهش فاصله طبقاتی و ضریب جینی و فراهم شدن زندگی بر پایه عدالت محور است که مسائل بنیادی هر کشور را میتواند حل و فصل و تاثیر گذار باشد .
بیان دیدگاه