در ساختار جامعه از دیر باز روندی پی ریزی شده که تعدادی از پروانه ها پول ساز و بسیار معتبر به طبقه خاصی سوق پیدا میکرده و برای دیگران دسترسی محدودی داشته است.
از پروانه های که لزوما نیازمند پایه تحصیلات قابلی بود میتوان به پروانه پزشکی ، وکالت ، سر دفتری و … اشاره کرد .
در گذشته دور نبود دانشگاه و دانشجو کافی و عدم توانایی مالی متقاضیان به ادامه تحصیل در این رشته ها ، موجب شده بود تعداد محدودی ادامه تحصیل داده و به این مشاغل برسند .
با گذشت زمان و نیاز بیشتر مردم برای مراجعه به این طبقه از مشاغل ، این صنف ، قدرت صنفی بیشتری در جامعه را برای هم صنفی خود پایه ریزی کرده و توانستند روند حفظ قدرت و تصمیم گیری در گروه صنفی خود مدام تقویت کنند .
با افزایش دانشگاهها و موسسات عالی و آمادگی ورود فارغالتحصیلان زیادی در مقاطع مختلف به این نوع مشاغل ، این طبقه با داشتن صنف قوی با تدوین رفتارهای احازه نمی دهند نیروی بیشتری به این طبقه ورود پیدا کنند.
همیشه گفته میشود ، جای کافی برای همه در این دنیا است و کسی جای کسی دیگر را تنگ نمیکند و اینکه افرادی با بازدارندگی جلوی پیشرفت دیگری را سد کند نوعی تنگ نظری و نداشتن اعتماد کافی به دانش خود است .
امروزه در همه محافل علمی تاکید بر این است بیشترین موفقیت دانش پیشگیری و آموزش است ، چنانچه در موضوع درمان ، بهداشت عمومی افزایش پیدا کند نیاز به پزشک و دریافت پروانه پزشکی به حداقل میرسد و در موارد دانش حقوقی نیز به اشکالی در مدارس و دیگر رسانه های گروهی آموزش لازم داده شده و با کمک فارغالتحصیلان رشته حقوق بطور غیر مستقیم سرویس عمومی حقوق دریافت شود ، ضرورت صف دریافت پروانه وکالت به حداقل کاهش و یا از بین میرود .
به نظر نمیرسد رفتارهای گذشته این نوع مشاغل با فراهم شدن شرایط مناسب تحصیل و افزایش دانشگاه ها بتوانند با توان گذشته با بهانه های مختلف کار را ادامه دهند و با قبول شرایط جدید همراهی کافی با نیرو جوان را خواهند داشت و به دنبال افزایش پروانه ها روند درآمدی این مشاغل نیز با سایر درآمدی نزدیک میشود .
واهب 
بیان دیدگاه