از سالیان دور حس مالکیت در داشتن خانه ، بطور ذاتی از نسلی به نسل دیگر انتقال یافته است و هر کس و یا کسانی صاحب این چنین شاخصه ای بوده و و فاقد هر گونه درجه علمی باشد ، نوعی فرد متفکر و دور اندیش در جامعه شناخته میشود و بلعکس فرد دیگر فاقد آن مشخصه بوده و از درجه علمی و مقام رتبه رفیع هم داشته باشد ، شخصیت و اندیشه فرد فوق مورد سوال و تأمل است .
حمایت از مالکیت با کمترین کم و کاست حقوقی در اشکال مختلف از سالیان دور بر ساختار مالک و مستاجر حاکم بوده و از این جهت فرصت رشد اجاره داری حرفه ای در جامعه را مسدود کرده است .
موضوع سرمایه گذاری در محل مورد سکونت به دلایل متعددی در بیشتر جوامع ، با فراهم بودن صنعت اجاره داری حرفه ای روز به روز کمرنگ شده و مردم با اطمینان و اعتماد کافی با توجه به حمایت قانونی از مستأجران و فضای رقابتی در ساختمان های اجاره ای متعلق به بنگاههای بزرگ بورسی با آسودگی کامل با هزینه اجاره کنترل شده و رشد اجاره سالانه بسیار محدود به سکونت خود در این مجتمع ها ادامه میدهند.
بعضاً مشاهده میشود سابقه سکونت مستأجران در این مجموعه ها به چند دهه میرسد و این مستأجران در این ایام هیچ احساس به خرید ملک در خود نمی بینند و آن هم به لحاظ اعتماد ، اطمینان و آرامش در محل مورد سکونت استجاری خود دارند .
فلسفه مالکیت در جامعه ما ناشی افزایش بی رویه قیمت در خرید مسکن و با سو مدیریت مالی و بی انظباطی ها مداوم در چندین دهه بوده است ، چنانچه اراده بر این باشد رفتارهای اجاره داری حرفه ای با همه مقرارت حاکم بر آن در داخل بومی سازی کرده و پیاده سازی شود موفقیت مورد نظر در یک دوره چند ساله قابل اجراست.
واهب 
بیان دیدگاه