از روزگار گذشته بین مردم همیشه گفته میشد بخشی از درآمد ها بایستی برای روز مبادا کنار گذاشته شود . این نوع منابع و پی انداز کنار گذشته شده معمولاً یا تبدیل به ملک ، طلا و امروزه به ارز میشده و میشود.
نگرانی های از روز مبادا که بخشی مربوط به هزینه های دوا و درمان ، آموزش دوران متوسطه و عالی و تامین مسکن معمولا اختصاص داده میشد .
تامین آموزش ، بهداشت درمان و داشتن سرپناه متعارف برای هر خانواده از بالاترین اولویتهای هزینههای زندگی عادی و عمومی است و اگر خانوادهها بخواهند این نوع نگرانیهای را در ایامی که کار میکنند برطرف کنند ، به سمت سوی زندگی توام از تشویش و بیاعتمادی از آینده پیش خواهند رفت .
امروزه بخش بزرگی از پس انداز ها مردم برای تامین روز مبادا و نگرانی در قالب ملک ، طلا و ارز محبوس شده و عملا از چرخه اقتصاد خارج شده است .
کشورهای در حال توسعه برای بسیاری از پروژههای عمرانی و سرمایه گذاری، نیازمند نقدینگی هستند و این منابع در میان بسیاری از خانوادهها قفل و محبوس شده است ، این منابع گشایش فراوانی در جامعه فراهم میکند که به لحاظ روز مبادا قابل عرضه به بازار و تولید قرار نمیگیرد .
در بیشتر کشورهای مشابه و توسعه یافته حاکمیت ها سعی کرده اند عوامل اصلی روز مبادا و نگرانی که عمومآ آموزش و درمان رایگان و مسکن را برای خانوادههای متوسط و پایین جامعه با سوبسید در اختیار قرار دهند و مردم با درآمد ماهیانه که بدست میآورند بدون کمترین نگرانی و با اطمینان از آینده به هزینه های روزمره خود میپردازند .
مادامیکه این نوع نگرانی ها در جامعه وجود دارد ، امکان جلوگیری از حبس منابع یقینا کمرنگ خواهد بود ، بهتر است برای تامین امنیت اقتصادی آینده مردم اقدام بنیادی به سه نیاز اصلی گفته شده توجه ویژه بعمل آید .
واهب 
بیان دیدگاه