در چند دهه گذشته هزاران واحدهای تولیدی در اقصی نقاط کشور ، بنا به سلیقه فکری سرمایهگذار و کارآفرین تاسیس و به بهرهبرداری رسیده است .
برای تاسیس و بهره برداری این واحدهای تولیدی هزینه های گزافی عمومآ با سوبسید ، چه در احداث بنا و ماشین آلات و غیره مصرف شده است .
دور نما و چشم انداز در این واحدهای تولیدی بطور مشترک بسیار کوتاه مدت بوده و غالب آنها پس مدتی از شروع کار ، مشکلات متعددی پیدا کرده و به تعطیلی کشیده می شده آند.
هم اکنون در اقصی نقاط کشور ، هزینه سرمایهگذاری ثابت زیادی به لحاظ نگاه های کوتاه مدت در شهرک های صنعتی و دیگر نقاط بلا استفاده موجود است ، که میشود برنامههای کاربردی با نگاه کارشناسی بلند مدت بر آنها پی ریزی کرد.
اساسا علاوه بر پالایش این نو سرمایهگذاری ثابت بلا استفاده ، اجازه سرمایهگذاری تولیدی و صنعتی که سرمایه بزرگ ثابت صرف آن میشود ، نیازمند مطالعه و صرف وقت است .
مصرف منابع عمومی کشور در بخشی که بهرهوری آن در آینده با ابهام است نوعی مدفون کردن ثروت ملی است.
در گذشته هر شخص حقیقی و حقوقی تصمیم به تأسیس یه واحد تولیدی میکرد ، بدون در نظر گرفتن فایده و هزینه آن ، در کوتاه ، میان و بلند مدت ، حمایت های مرسوم در ساخت و ساز ، خرید ماشین آلات و خرید مواد اولیه به اشکالی فراهم میشد.
امروزه با توجه به تجربه اندوخته شده و جلوگیری از تعطیلی احتمالی واحدهای تولیدی ، برنامه حمایت از تولید را صرفاً به صنایع دانش محور با پشتیبانی طراحی و مهندسی و انعطاف پذیر در صنعت میبایستی تمرکز کرد تا در آینده دچار توقف تولید و تعطیلی نباشند .
بیان دیدگاه