حمایت از افراد با توانایی محدود

چند دهه است فرزند آوری به یک و یا دو فرزند اکتفا شده است .
در دهه گذشته به نظر می‌رسد فرزند آوری به یک فرزند کاهش یافته است .
جامعه امروز به تدریج شاهد وراث تک یا دو فرزندی میشوند .
آنچه که با این مقدمه گفته شد ، جامعه شاهد تعدادی زیادی از تک فرزند و یا دو فرزند در خانواده‌ها هستند با وجود اینکه مسیر علمی خویی را طی کرده و میکنند عمومآ در رفاه نسبی رشد یافته و کمتر اتفاق افتاده گرمی و سردی را روزگار آنطور که لازم است ، می بینند .
این افراد تک و دو فرزند بعضاً دیده میشود بیشتر عمر زندگی خود را در خارج کشور سپری کرده و والدین هزینه زندگی آنها تامین کرده و میکنند و یا در داخل زندگی می‌کنند متکی به دریافت وجه هزینه زندگی از سوی والدین هستند .
با گذشت زمان و فوت پدر و مادر بعضاً مشاهده میشود ، قادر به تأمین هزینه زندگی و یا اداره ماترک رسیده از پدر و مادر نیستند.
اینگونه افراد که در طول زندگی در کنار خانواده ، آموزش کافی به استقلال و متکی به زندگی فردی یاد نگرفته آند و یا از نظر فیزیک بدن و روان آنچنان توانا نیستند که بتواند ادامه مسیر زندگی بدون نیاز به کس و کسانی اداره کنند ، با اختلالاتی زیادی مواجه میشوند .
عوارض های ، تأمین همه گونه رفاه زندگی از سوی پدر و مادر برای برای تک و یا دو فرزند با گذر عمر بیشتر نمود پیدا میکند .
برای جلوگیری از چنین سناریو های هر چند کم ، کارشناسان ذیربط تدابیری می‌بایستی اندیشه کنند و
سازمانهای مرتبط نیز با حمایت از طریق مشاوره روانشناسی و دیگر اقدامات می‌توانند جلو بخشی از اختلالات را کمرنگ کنند .
به نظر می‌رسد والدین ، برای جلوگیری احتمالی از حیف و میل شدن ماترک رسیده به فرزندان در اینده، از دامنه اختیارات وقف خاص برای این چنین امور را پیگری کنند .